Ψυχολόγος Φωτεινή

Νεφέλη, αυτό που περιγράφεις είναι πολύ κατανοητό. Η μετακόμιση για σπουδές είναι μια σημαντική αλλαγή, ακόμη και όταν συνοδεύεται από νέες ευκαιρίες. Αφήνεις πίσω οικεία πρόσωπα, χώρους και συνήθειες και χρειάζεται χρόνος μέχρι να αισθανθείς ότι ανήκεις πραγματικά στο νέο περιβάλλον. Η συνεχής ψηφιακή επικοινωνία μπορεί να μειώνει προσωρινά την αίσθηση απομόνωσης, όμως δεν αντικαθιστά πάντα την εμπιστοσύνη, τη σωματική παρουσία και την ουσιαστική αμοιβαιότητα μιας σχέσης. Το ότι νιώθεις μόνη δεν σημαίνει ότι αποτυγχάνεις να προσαρμοστείς ούτε ότι υπάρχει κάτι ελαττωματικό πάνω σου.

Οι σχέσεις που ξεκινούν σε μια σχολή συχνά παραμένουν αρχικά επιφανειακές. Η βαθύτερη σύνδεση συνήθως δημιουργείται σταδιακά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις, μικρές προσωπικές αποκαλύψεις, κοινές εμπειρίες και την αίσθηση ότι ο άλλος ανταποκρίνεται με σεβασμό. Δεν χρειάζεται να πεις αμέσως τα πιο ευάλωτα ή δύσκολα κομμάτια σου. Μπορείς να αρχίσεις με κάτι λίγο πιο προσωπικό από μια συζήτηση για τα μαθήματα, όπως ότι δυσκολεύεσαι να προσαρμοστείς στην πόλη, ότι σου λείπουν οι παλιοί σου άνθρωποι ή ότι αισθάνεσαι κάπως μόνη τα απογεύματα. Έπειτα μπορείς να παρατηρήσεις αν ο άλλος ακούει, αν κάνει χώρο για να μιλήσεις και αν μοιράζεται και εκείνος κάτι δικό του.

Μια φράση που μπορείς να χρησιμοποιήσεις είναι, "Μου αρέσει που μιλάμε και θα ήθελα να γνωριστούμε λίγο καλύτερα. Η αλλαγή της πόλης με έχει δυσκολέψει περισσότερο από όσο περίμενα". Μπορείς επίσης να προτείνεις κάτι απλό και συγκεκριμένο, όπως έναν καφέ μετά το μάθημα, μια βόλτα, μια κοινή δραστηριότητα ή μια σταθερή συνάντηση για διάβασμα. Η οικειότητα χτίζεται περισσότερο με μικρά σταθερά βήματα παρά με μία μεγάλη και απότομη εξομολόγηση. Είναι επίσης σημαντικό να μην περιμένεις από ένα μόνο άτομο να καλύψει όλες τις ανάγκες σου για παρέα και συναισθηματική στήριξη. Διαφορετικές σχέσεις μπορεί να προσφέρουν διαφορετικά είδη σύνδεσης.

Ο φόβος ότι θα κριθείς μπορεί να σε κάνει να κρατάς τον εαυτό σου πίσω, αλλά δεν χρειάζεται να τον αντιμετωπίσεις με πίεση. Μπορείς να πειραματιστείς με περιορισμένη ευαλωτότητα και να δεις τι συμβαίνει. Αν κάποιος αντιδράσει με αδιαφορία ή ειρωνεία, αυτό δεν αποδεικνύει ότι τα συναισθήματά σου είναι υπερβολικά. Δείχνει ότι ίσως δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο για βαθύτερη σύνδεση. Αναζήτησε ανθρώπους που δείχνουν συνέπεια, διακριτικότητα, ενδιαφέρον και αμοιβαιότητα. Παράλληλα, δραστηριότητες έξω από τα μαθήματα, όπως ομάδες, αθλητισμός, εθελοντισμός, πολιτιστικές δράσεις ή φοιτητικές κοινότητες, αυξάνουν τις πιθανότητες να γνωρίσεις άτομα με κοινά ενδιαφέροντα και να δημιουργήσεις επαναλαμβανόμενες επαφές.

Το βάρος στο στήθος και η δυσκολία στην αναπνοή μπορεί να συνδέονται με ένταση, άγχος ή συναισθηματική πίεση, ειδικά όταν εμφανίζονται σε στιγμές μοναξιάς. Ωστόσο, δεν είναι ασφαλές να θεωρήσουμε χωρίς ιατρική αξιολόγηση ότι είναι μόνο ψυχοσωματικά. Αν η δυσκολία στην αναπνοή είναι έντονη, καινούργια, επιμένει, εμφανίζεται με πόνο στο στήθος, ζάλη, λιποθυμική τάση, έντονους παλμούς ή άλλα ανησυχητικά συμπτώματα, χρειάζεται άμεση επικοινωνία με γιατρό ή επείγουσα ιατρική βοήθεια. Ακόμη και όταν υποψιαζόμαστε ότι το άγχος παίζει ρόλο, ένας γιατρός μπορεί να ελέγξει πρώτα πιθανούς σωματικούς παράγοντες.

Όταν εμφανίζεται το αίσθημα εγκλωβισμού, δοκίμασε να καθίσεις με τα πόδια στο πάτωμα και να παρατηρήσεις ήρεμα τι βλέπεις και τι ακούς γύρω σου. Χαλάρωσε τους ώμους και προσπάθησε η εκπνοή να είναι λίγο πιο αργή και μεγαλύτερη από την εισπνοή, χωρίς να πιέζεις τον εαυτό σου να πάρει πολύ βαθιές αναπνοές. Μπορείς να πεις από μέσα σου, "Αυτό είναι ένα έντονο κύμα δυσφορίας. Θα το παρατηρήσω και θα περάσει". Αν οι ασκήσεις αναπνοής σε κάνουν να αισθάνεσαι χειρότερα, σταμάτησέ τες και χρησιμοποίησε πιο απλές τεχνικές γείωσης, όπως να πλύνεις το πρόσωπό σου με δροσερό νερό, να περπατήσεις ή να τηλεφωνήσεις σε ένα έμπιστο πρόσωπο.

Η ψυχολογική υποστήριξη θα μπορούσε να είναι χρήσιμη, όχι επειδή σημαίνει ότι υπάρχει κάτι σοβαρά λάθος, αλλά επειδή προσφέρει έναν ασφαλή χώρο για να κατανοήσεις τη μοναξιά, τον φόβο της κρίσης και τη δυσκολία προσαρμογής. Μπορείς να απευθυνθείς στη συμβουλευτική υπηρεσία του πανεπιστημίου, σε ψυχολόγο με άδεια άσκησης επαγγέλματος ή σε αξιόπιστο διαδικτυακό πρόγραμμα. Η διαδικτυακή υποστήριξη μπορεί να λειτουργήσει καλά όταν παρέχεται από κατάλληλα καταρτισμένο επαγγελματία, με σαφή ενημέρωση για το απόρρητο, τη συχνότητα των συνεδριών, το κόστος και τον τρόπο αντιμετώπισης μιας κρίσης. Καλό είναι να αποφεύγεις υπηρεσίες που υπόσχονται άμεση λύση, ζητούν να σταματήσεις ιατρική φροντίδα ή δεν εξηγούν ποιος παρέχει την υποστήριξη.

Μέχρι να βρεις την κατάλληλη βοήθεια, μπορείς να κρατάς ένα σύντομο ημερολόγιο για το πότε εμφανίζεται η μοναξιά ή η σωματική ένταση, τι έχει προηγηθεί, τι σκέψεις περνούν από το μυαλό σου και τι σε βοηθά. Πρόσεξε επίσης τον ύπνο, τα γεύματα, την κίνηση και την κατανάλωση καφεΐνης, επειδή όλα αυτά μπορούν να επηρεάσουν την ένταση των σωματικών συμπτωμάτων. Προσπάθησε να οργανώνεις κάθε εβδομάδα λίγες συγκεκριμένες επαφές, ακόμη και σύντομες, αντί να περιμένεις να προκύψει αυθόρμητα η διάθεση ή η ευκαιρία.

Αν κάποια στιγμή νιώσεις ότι δεν αντέχεις, ότι κινδυνεύεις να βλάψεις τον εαυτό σου ή ότι δεν μπορείς να παραμείνεις ασφαλής, επικοινώνησε άμεσα με τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ή με μια διαθέσιμη γραμμή κρίσης στην περιοχή σου και ενημέρωσε ένα πρόσωπο που εμπιστεύεσαι. Ακόμη και αν δεν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις, η έντονη και επίμονη μοναξιά αξίζει προσοχή. Δεν χρειάζεται να περιμένεις να γίνει η δυσκολία αφόρητη για να ζητήσεις βοήθεια. Η προσαρμογή μπορεί να χρειαστεί χρόνο, αλλά με σταδιακό άνοιγμα, επαναλαμβανόμενες επαφές και κατάλληλη υποστήριξη είναι εφικτό να δημιουργήσεις σχέσεις στις οποίες θα αισθάνεσαι περισσότερο ορατή και ασφαλής.