Ψυχολόγος Φωτεινή

Νίκο, σε ευχαριστώ για την ειλικρίνειά σου. Αυτό που περιγράφεις είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση και είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθεις έτσι. Η χρόνια φροντίδα ενός συγγενή σε συνδυασμό με μια απαιτητική δουλειά μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που ονομάζεται εξουθένωση (burnout) ή ακόμα και σε κατάθλιψη, όπως εσύ φοβάσαι. Δεν είσαι απαθής ή τεμπέλης. Το σώμα και το μυαλό σου δίνουν σήμα ότι έχεις εξαντλήσει τα αποθέματά σου.

Το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα είναι να αναγνωρίσεις ότι δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνος σου. Η φροντίδα του πατέρα σου είναι μια τεράστια ευθύνη. Μίλησε με τον γιατρό του για πιθανή υποστήριξη από επαγγελματίες φροντιστές ή για προγράμματα αναπλήρωσης φροντίδας, ώστε να έχεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου.

Παράλληλα, θα σε συμβούλευα να αναζητήσεις επαγγελματική ψυχολογική υποστήριξη. Ένας ειδικός μπορεί να σε βοηθήσει να ξεχωρίσεις αν πρόκειται για προσωρινή εξουθένωση ή για κατάθλιψη και να σου δώσει εργαλεία για να διαχειριστείς και τα δύο. Μην διστάσεις να κλείσεις ένα ραντεβού, είτε δια ζώσης είτε διαδικτυακά.

Ακόμα, μπορείς να ξεκινήσεις με μικρές, σταθερές αλλαγές. Προσπάθησε να θέσεις πολύ μικρούς, ρεαλιστικούς στόχους για την ημέρα σου, όπως ένα πεντάλεπτο διάλειμμα ή ένα σύντομο τηλεφώνημα σε έναν φίλο. Η επαφή με άλλους ανθρώπους, ακόμα και αν στην αρχή δεν νιώθεις κίνητρο, μπορεί να είναι θεραπευτική. Δώσε στον εαυτό σου άδεια να μην είσαι τέλειος και να νιώθεις κουρασμένος. Η αυτοσυμπόνια είναι το πρώτο βήμα για να ξαναβρείς την ενέργειά σου.