Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Νίκο, και σε ευχαριστώ που μοιράστηκες τις ανησυχίες σου. Η εμπειρία που περιγράφεις είναι πολύ συχνή σε άτομα της ηλικίας σου και της επαγγελματικής σου πορείας, και είναι σημαντικό να τη λάβουμε στα σοβαρά. Θα ήθελα να εξερευνήσω διάφορες πλευρές αυτού που περνάς.

Αρχικά, η βαθιά κούραση που δεν ανακουφίζεται με ξεκούραση και τα ψυχοσωματικά συμπτώματα, όπως οι πονοκέφαλοι και τα στομαχικά προβλήματα, είναι συχνά ένδειξη ότι το άγχος ή η ψυχολογική καταπόνηση έχουν βρει σωματική έκφραση. Εφόσον ο γιατρός σου έχει αποκλείσει κάποια ιατρική αιτία, είναι πολύ πιθανό αυτά τα συμπτώματα να σχετίζονται με την ψυχολογική σου κατάσταση. Το άγχος μπορεί να εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους, και το σώμα μας συχνά μας στέλνει μηνύματα όταν η ψυχολογική μας ευεξία απειλείται.

Η αίσθηση της στασιμότητας και της έλλειψης νοήματος στη δουλειά είναι ένα κεντρικό σημείο. Στα 59, πολλοί άνθρωποι αναλογίζονται τη ζωή και την καριέρα τους, αναζητώντας μια βαθύτερη ικανοποίηση ή ένα νέο σκοπό. Η αίσθηση ότι εκτελείς μηχανικά καθήκοντα μπορεί να υποδηλώνει επαγγελματική εξουθένωση (burnout) ή μια φάση αναθεώρησης των προτεραιοτήτων σου. Δεν είναι ασυνήθιστο να αλλάζουν οι αξίες και οι ανάγκες μας με το πέρασμα του χρόνου, και αυτό που μας γέμιζε κάποτε μπορεί να μην μας ικανοποιεί πλέον.

Η αίσθηση ότι δεν αξίζεις τη θέση σου και ο φόβος της "αποκάλυψης" είναι ένα φαινόμενο που γνωρίζουμε ως σύνδρομο του απατεώνα (imposter syndrome). Αυτό συμβαίνει συχνά σε άτομα με υψηλές επιδόσεις και μεγάλη εμπειρία, όπως εσύ. Παρά τα αντικειμενικά επιτεύγματά σου, υπάρχει μια εσωτερική αμφιβολία για τις ικανότητές σου. Αυτός ο φόβος μπορεί να οδηγήσει σε αποφυγή νέων προκλήσεων, κάτι που ενισχύει περαιτέρω την αίσθηση της στασιμότητας.

Το γεγονός ότι η σταθερή οικονομική σου κατάσταση δεν σε εμψυχώνει είναι πολύ σημαντικό. Μας δείχνει ότι η δυσφορία σου δεν προέρχεται από υλικές ασφάλειες, αλλά από βαθύτερα ψυχολογικά ή υπαρξιακά ζητήματα. Η αναζήτηση νοήματος και αξίας πέρα από την οικονομική επιτυχία είναι ένα πολύ κοινό και ανθρώπινο βήμα.

Για να απαντήσουμε στο ερώτημά σου, αυτό που περιγράφεις δεν είναι απλώς μια "φάση" που θα περάσει από μόνη της. Είναι ένα σύμπλεγμα συναισθημάτων και συμπτωμάτων που υποδεικνύουν μια περίοδο κρίσης ή μετάβασης, που μπορεί να σχετίζεται με την ηλικία, την επαγγελματική εξουθένωση, ή και τα δύο. Δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι "σοβαρό" με την κλινική έννοια, αλλά σίγουρα είναι ένα σοβαρό σήμα από το μυαλό και το σώμα σου ότι χρειάζεται προσοχή και φροντίδα.

Ποια είναι οι επιλογές σου; Θα μπορούσες να εξετάσεις το ενδεχόμενο να μιλήσεις με έναν ψυχολόγο, ο οποίος μπορεί να σε βοηθήσει να εξερευνήσεις τα αίτια αυτής της δυσφορίας, να διαχειριστείς το άγχος και το σύνδρομο του απατεώνα, και να ανακαλύψεις νέους στόχους. Παράλληλα, θα μπορούσες να αρχίσεις να ενσωματώνεις στη ζωή σου δραστηριότητες που σου φέρνουν ευχαρίστηση και νόημα έξω από τη δουλειά, όπως ένα χόμπι, εθελοντισμός, ή περισσότερο χρόνο με αγαπημένα πρόσωπα. Η σωματική άσκηση, ακόμα και ήπια, μπορεί να βοηθήσει σημαντικά με τα συμπτώματα κούρασης και άγχους. Επίσης, η συζήτηση με συναδέλφους ή φίλους που μπορεί να περνούν παρόμοιες εμπειρίες μπορεί να σου προσφέρει στήριξη.

Τέλος, Νίκο, είναι θετικό που αναγνωρίζεις και εκφράζεις αυτά τα συναισθήματα. Αυτό είναι το πρώτο και πολύ σημαντικό βήμα προς μια αλλαγή. Η ηλικία των 59 μπορεί να είναι μια ευκαιρία για επανεκτίμηση και νέο ξεκίνημα, όχι ως τέλος, αλλά ως ένα νέο κεφάλαιο όπου μπορείς να συνδυάσεις τη σοφία και την εμπειρία σου με μια ανανεωμένη αίσθηση σκοπού.