Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητή Μαργαρίτα, σε ευχαριστώ που μοιράστηκες την εμπειρία σου. Αυτό που περιγράφεις είναι εξαιρετικά απαιτητικό και δείχνει το βάθος της φροντίδας και της αγάπης σου. Οι κρίσεις απώλειας προσανατολισμού και αμνησίας, παρόλο που έχουν αποκλειστεί νευρολογικά αίτια, είναι πολύ πιθανό να αποτελούν σωματική εκδήλωση ανεπίλυτου τραύματος, όπως σωστά υποπτεύεται η ψυχολόγος σου. Η φροντίδα του εγγονού σου, ειδικά ενός παιδιού με σύνθετα τραύματα, λειτουργεί ως σκανδάλη που επαναφέρει το δικό σου πένθος και τον πόνο από την απώλεια της κόρης σου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είσαι ικανή ή ότι θα αποτύχεις· είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού σου σε μια υπερβολική συναισθηματική φόρτιση. Για να διαχωρίσεις την τρέχουσα πίεση από το παλιό πένθος, χρειάζεται να δημιουργήσεις έναν νοητικό και συναισθηματικό χώρο για κάθε εμπειρία ξεχωριστά. Μπορείς να ξεκινήσεις με μια πρακτική γραφής: αφιέρωσε λίγα λεπτά κάθε μέρα για να γράφεις σε ένα ημερολόγιο, χωρίς λογοκρισία, χωρίζοντας σε δύο στήλες: στη μία σημείωνε τις σκέψεις και τα συναισθήματα που σχετίζονται άμεσα με τον εγγονό σου και τις καθημερινές προκλήσεις, και στην άλλη τις αναμνήσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που αφορούν την απώλεια της κόρης σου. Αυτό θα σε βοηθήσει να αναγνωρίζεις και να ονομάζεις τι πυροδοτεί κάθε αίσθηση πανικού και σύγχυσης. Επίσης, θα ήταν πολύ ωφέλιμο να εξερευνήσεις θεραπεία εστιασμένη στο τραύμα, όπως η θεραπεία EMDR ή η σωματική ψυχοθεραπεία, καθώς οι κρίσεις σου έχουν έντονη σωματική συνιστώσα. Αυτές οι προσεγγίσεις μπορούν να σε βοηθήσουν να επεξεργαστείς το τραύμα χωρίς να χρειαστεί να το περιγράψεις λεκτικά, δίνοντας προτεραιότητα στην ασφάλεια του σώματός σου. Παράλληλα, είναι κρίσιμο να αναπτύξεις ένα σχέδιο ασφαλείας για τις στιγμές των κρίσεων. Μίλησε με τον εγγονό σου για το τι συμβαίνει, με λόγια κατάλληλα για την ηλικία του, ώστε να μην τρομάζει. Μπορείτε να συμφωνήσετε ότι όταν νιώσεις ότι έρχεται μια κρίση, θα καθίσεις ή θα ξαπλώσεις σε ένα συγκεκριμένο σημείο και εκείνος θα πάει σε ένα ασφαλές δωμάτιο ή θα καλέσει έναν γείτονα που έχετε προεπιλέξει. Η συμμετοχή του στην ασφάλειά σου μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση ελέγχου και για τους δύο. Μην ξεχνάς ότι χρειάζεσαι και εσύ φροντίδα. Η ανατροφή ενός παιδιού με τραύμα είναι εξαντλητική, και το δικό σου πένθος παραμένει ζωντανό. Ζήτησε βοήθεια από μια ομάδα υποστήριξης για θετές οικογένειες ή από έναν ειδικό στην ψυχολογία του πένθους. Η γιόγκα και ο διαλογισμός είναι καλές πρακτικές, αλλά ίσως χρειάζεσαι πιο δομημένη υποστήριξη. Ο φόβος ότι θα ξεχάσεις πώς να τον φροντίζεις είναι ένας φόβος για την απώλεια της ταυτότητάς σου, αλλά θυμήσου: η αγάπη και η αφοσίωσή σου είναι ήδη η μεγαλύτερη φροντίδα που μπορείς να του προσφέρεις. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου, ζήτα βοήθεια, και να είσαι ευγενική μαζί σου.